Mijn excuses voor de lange stilte maar het is hier druk geweest! De lessen zijn ondertussen drie weken bezig en we beginnen eindelijk wat greep te krijgen op onze tijdsbesteding, hoewel we allemaal gebukt gaan onder hopen lees – en schrijfwerk. Maar het is vandaag vrijdag en dat betekent het begin van een zalig rustig weekend, tijd om rustig te luieren en de TO DO!!! lijstjes van de voorbije week te kunnen afwerken. Ik breng mijn tijd voornamelijk door op de Smith campus: lessen volgen, in de bibliotheek opzoekingen doen en lezen, eten in een van de verschillende lekkere restaurants, naar de gym gaan, rondkuieren en een van de honderden eekhoorntjes spotten… Het is altijd fijn als je vroeg in de morgen wat ochtendhumeurig op weg bent naar een les en zo’n beestje vrolijk met je meewandelt. Ze zijn van niets of niemand bang en gaan rustig hun gang! En ik zeg dit niet om jullie jaloers te maken maar het is de afgelopen dagen hier tegen de 30 graden geweest dus we hebben kunnen genieten van wat restjes zomerzon…

Hoewel de campus erg mooi is, is het toch wel ‘ns fijn om het stadsleven op te snuiven downtown. Northampton is relatief klein maar erg bruisend. Op 5 minuutjes wandelafstand van Smith ben je op Main Street waar zich allerhande winkels bevinden: tweedehandswinkels, koffiezaakjes, schoonheidssalons, boekenwinkeltjes, winkelketens… Kortom, keuze genoeg! Alle winkels zijn ondergebracht in typische gebouwen waardoor Main Street erg toch authentiek uitziet. Op de voetpaden kom je een waaier aan mensen tegen, er zijn veel straatmuzikanten en bohemiens, homokoppels, kindjes, studenten, bejaarden… Northampton staat bekend als een erg liberale stad en is een belangrijke plaats voor holebi’s, mensenrechtenactivisten en feministen in de VS. De diversiteit die hier aanwezig is, vind je niet vaak in Amerikaanse stadjes van gelijkaardige grootte. Ook het culturele leven is opmerkelijk gevarieerd, zowel grote mainstream muzikanten als onbekende groepjes treden hier op in de verschillende bars en zalen. Er zijn ook enkele parken in de stad die voor wat groen zorgen en een buslijn verbindt NoHo met de andere steden in de buurt. NoHo heeft ook verschillende bekende inwoners gehad over de eeuwen heen. Calvin Coolidge, de dertigste president van de VS woonde hier bijvoorbeeld en – uit een heel andere hoek – de makers van Teenage Mutant Ninja Turtles, net als verschillende bekende Amerikaanse auteurs en bijvoorbeeld ook de illustrator van Rupsje Nooitgenoeg, Eric Carle. Northampton is ook te zien in de films Who’s Afraid of Virginia Woolf en recenter, The Cider House Rules. Ik ben momenteel een boek aan het lezen van een lokale auteur (Peter I. Rose – With Few Reservations – een aanrader voor wie houdt van leuke reisverhalen van overal ter wereld!) en hij beschrijft NoHo als volgt:

Northampton is a town with something for everyone, a place that lives up to its nickname as “Paradise City”, and that remains true to its motto: Caritas, Educatio, Justitia. There are few cities like it in the United States or, for that matter, anywhere under the rainbow.

Vorige week ben ik voor het eerst op cafe geweest en nadat ik mijn paspoort getoond had – wat een geluk dat ik boven de 21 ben en mag drinken! – kon ik genieten van een goed Stellaake. Veel te duur wel naar mijn goesting (4 dollar!) maar ik had wat te vieren want ik studeerde vorige week vrijdag officieel af van de KULeuven als Master in de Westerse Literatuur (germaniste klinkt eigenlijk toch wel mooier).  Dit betekent ook het einde van de Leuven years maar ik mag absoluut niet klagen over het paradijselijke NoHo dat Leuven nu vervangt… Behalve natuurlijk dat het bier hier wel wat goedkoper mag!

Groetjes & enjoy the weekend,

Lise

PS: Hieronder wat foto’s van de botanische tuin van Smith (ideale plek om rustig een boek te lezen!) en NoHo.

Een zomerse zondagavond op Smith, feest ter ere van nieuwe jaar.

Klik hier om slideshow te bekijken.

Een horde schreeuwende en zingende meisjes die schaars gekleed zijn (als in: bh en onderbroek of nog gewaagder, bodypaint) met allerhande atrributen zoals veren, boa’s, vlaggen, hoedjes, potten en pannen om op te trommelen.

Dit is de opening van het academiejaar op Smith; een dionysisch einde van de zomer (door sommigen ook wel smalend bacchanalia genoemd) maar tegelijk ook de viering van het nieuwe academiejaar. De president van Smith College gaf een korte speech waarna Professor Cheung een langere rede bezorgde. Hij haalde aan dat de Convocation op Smith al tot discussies geleid heeft omwille van het wilde karakter maar hij vond dat dit net de eigenheid van de Smithies benadrukt en het een eer is voor de universiteit dat we zo graag aan een nieuw jaar willen beginnen. Enkele quotes:

So convocation is a calling together. But what kind of call is it? Well… my mind jumped to the call of the wild.

This night of energy and enthusiasm will not fizzle, and that in fact you can carry it into the semester and year

To quote the famous Jamaican poet Sean Kingston: ‘Somebody call 911. Smithies keep the fire burning on the dance floor’ (nb: Sean Kingston is de r’n'b zanger van het hitje ‘Fire Burning’)

De Convocation eindigde met gaudemus igitur (‘laten we ons verblijden’), gezongen door meer dan duizend meisjes, een kippenvelmoment toch wel. Het deed mij ook denken aan de schone Leuvense cantusavonden… Na de plechtigheid begaven de Smithies zich overal op campus om het nieuwe jaar te vieren en tot diep in de nacht waren er wilde meisjeskreten te horen.

De volgende dag was het tijd voor een mijlpaal in mijn universiteitsleven: mijn eerste Amerikaanse les. En die les is ongelofelijk meegevallen, net zoals de anderen die volgden. De klassen zijn erg klein, maximum 20 meisjes – soms ook jongens wel, de durvers die vanop de andere univs in de buurt hier lessen volgen – en meestal zelfs maar 10. Geen hoorcolleges in gigantische aula’s dus maar discussies over een gedicht of een tekst en reflecties over bepaalde concepten. Het gevolg hiervan is dat je grondig voorbereid naar de les moet komen; de werklast is enorm maar dit zorgt er wel voor dat de lessen erg interessant zijn. Hier geen examens op het einde van het jaar maar in de plaats continu papers schrijven en deelnemen aan de discussie. Brossen is hier ook een no-no. Ik heb deze week al veel achter mijn bureau gezeten maar ook al erg veel bijgeleerd. De proffen zijn ook erg toegankelijk en stellen het op prijs als je vragen stelt. Het contrast met Leuven is erg groot maar spijtig genoeg lijkt het mij allemaal neer te komen op een geldkwestie. Met  een inschrijvingsgeld dat ongeveer 70x hoger ligt dan dat in Vlaanderen, kan je inderdaad onderwijs op maat verzorgen en alles tiptop omkaderen met alle mogelijke diensten die een student ten goede komen (ter voorbeeld: Smith heeft een eigen museum met werken van Monet, Degas, Picasso enzovoort, say what?). Men heeft hier wel een systeem van beurzen – zoals ik een heb – maar toch blijft de geldstroom immens. Smith College is trouwens een private universiteit, ik ben erg benieuwd naar hoe het is op een staatsuniversiteit. Ik volg trouwens een les op een staatsuniversiteit die in hetzelfde consortium – Five Colleges – zit, namelijk de University of Massachusetts in Amherst. Hoewel een les natuurlijk geen weerslag is van de gehele universiteit, waren er toch al verschillen op te merken. De campus is bijvoorbeeld veel groter en telt 26,000 studenten tegenover Smith die er maar 2,700 heeft. Op zo’n grote universiteit wordt ook meer aan onderzoek gedaan, zeker omdat men daar doctoraatsopleidingen heeft, iets wat Smith maar zeer beperkt aanbiedt. Elk nadeel heb zijn voordeel, zeker? Ik ben in elk geval erg blij met de kans die ik gekregen heb om dit nieuwe systeem eens mee te maken!

De nieuwelingen in ons huis op de foto voor Convocation, ik sta ergens verstopt en vergat mijn fototoestel die avond maar probeer fotootjes te sprokkelen zodat jullie een idee hebben hoe het was

In de voorbije dagen is er heel veel gebeurd: aankomst van alle studenten, huisbijeenkomsten en het uitzoeken van vakken. Het aanbod van vakken is enorm! Sinds dit een ‘Liberal Arts & Sciences’ college is, werkt men met een ander systeem dan in Vlaanderen. Men kiest hier een major, wat de hoofdoptie is, en een minor, de nevenoptie. Beide studiegebieden moeten niets met elkaar te maken hebben. Je kan dus zowel Engels als biologie doen! Eerstejaars krijgen twee jaar om hun major definitief te kiezen en moeten in de tussentijd gewoon zorgen dat ze het vereiste aantal vakken per jaar opnemen. Onder vakken vallen ook enkele sportdisciplines; je kan yoga, zwemmen, schermen of tennis als vak nemen. Verwacht wordt dan dat je naar die sportlessen gaat, je inzet en ook een afsluitende paper hierover schrijft. Er wordt hier een grote inzet verwacht tijdens het jaar, men moet continu papers schrijven, oefeningen maken of lessen voorbereiden. Dat is dus ook anders dan in Leuven, waar men vooral op het einde van de semesters veel werk heeft. Achter beide systemen zit een compleet andere filosofie maar het is wel eens interessant om ze allebei mee te maken. Ik kijk erg uit naar het begin van de lessen volgende week!

Dinsdag zijn we met twee proffen op uitstap geweest. ‘s Morgens stond het Smith busje klaar en trokken we er met onze lunchpakketjes op uit. De hele American Studies Diploma Program groep bestaat uit 11 personen, een ideaal aantal dus voor wat activiteiten samen te doen. Eerst beklommen we Spruce Hill, een bergje dat zich in de Berkshires bevindt, op een dik uur rijden van Smith. De wandeling naar boven was best zwaar want erg warm – temperaturen in de 30 graden hier – maar het uitzicht op de top was adembenemend. We aten onze lunch met uitzicht op Mount Greylock, de hoogste berg in de staat Massachusetts en tevens ook inspiratiebron voor verschillende schrijvers zoals Melville, Hawthorne en Thoreau. Melville is de schrijver van Moby Dick- het walvisverhaal – en een met sneeuw bedekte Mount Greylock zou volgens hem op een walvis geleken hebben die uit het water komt. Na de lunch reden we naar Williamstown, de stad van Williams College of het beste college in de VS volgens verschillende rankings. Ter vergelijking: Smith College staat veertiende op deze lijst van meer dan 200 colleges. In het kleine Williamstown ligt een bekend museum, namelijk The Clark. Onze monden viel – wederom – open toen we de indrukwekkende collectie zagen. In een ‘boerengat’ in de VS verwacht je namelijk geen museum vol met Monet, Manet, Toulouse-Lautrec, Picasso en Degas. De collectie had verschillende topstukken en we kregen hierover deskundige uitleg van een gids. Nadien reden we terug naar ‘huis’ – ja, het is nu echt onze ‘home away from home‘ hier – en stopten we nog snel bij een mooie dam met waterval. Iedereen was erg tevreden over de excursie en de proffen werden uitgebreid bedankt. Ze hebben ook nog tripjes naar NYC en Washington in petto trouwens, ik kijk er al naar uit!

Verder zijn we nog steeds erg verliefd op het eten, gisteren bijvoorbeeld pizza en vanmorgen pancakes! Iedereen vindt z’n draai meer en meer en we beginnen het stadje ook te ontdekken. Op zaterdagmorgen was er een farmer’s market - een beetje zoals de markt in Neerpelt – en daar konden we ons vergapen aan mooie boeketjes wilde bloemen en erg smakelijk uitziende groenten en fruit. Verder heb ik helaas mijn health insurance ook al eens mogen gebruiken en een uitstapje naar de ER gemaakt… Tijdens het lopen een totter gemaakt en mijn handen en knie open. Ik had het graag zelf opgelost maar dat was buiten de public safety mensen hier gerekend. Ik moest en zou naar de ER gebracht worden want better safe than sorry. Vervolgens spendeerde ik 5 (!) uur op een erg rustige Emergency Room en werd ik geconfronteerd met het Amerikaanse gezondheidssyteem. Er waren daar mensen die geen verzekering hadden maar toch moesten komen omdat ze dringend verzorging nodig hadden, deze mensen waren radeloos aangezien ze tegen een gigantische kostenberg aankeken. Ik voelde mij toen erg belachelijk met mijn schaafwonden en ziekteverzekering die vrijwel alles dekt. Toch een goede reminder om te weten dat dat in ons land allemaal erg goed geregeld is. Intussen staan mijn benen vol blauwe plekken maar ik heb geen pijn dus dat komt in orde. Snel weer die loopschoenen aan, hoop ik! Verder ook geen George Clooney tegenkomen daar, ik was toch wat teleurgesteld

Tot blogs!

Lise, Lisa, Lisa Marie, Lies, Liz (of alle de plaatselijke varianten op mijn naam, ik zou haast zelf in de war raken wat mijn naam nu weer is )

De eerste dagen op Smith College zijn erg intens geweest. Heel veel informatie op relatief korte tijd. Student employment, visum informatie, postbussen, ziekteverzekering, gezondheidszorg, belastingen, de hele rimram hebben we ondertussen gezien. Twee dingen heb ik onthouden:

- verlies je paspoort niet en al de papiertjes erin en bewaar het op een veilige plaats (nb: de decaan heeft gezegd dat ‘een veilige plaats’ niet betekent dat je het naar je mama thuis moet opsturen zoals sommigen ooit deden )

- voor werkelijk alles is er op campus een kantoor en als je iets nodig hebt of moet weten, just stop by. De meest opmerkelijke dienst die ze hebben is student wellness. Dit is geen doktersdienst (zo hebben ze ook een uitstekende) maar gaat over op uw gemak zijn hier. We kregen een pakketje met motiverende spreukjes, badzout, oordopjes, stressballetje, brochure over slapen etc en elk studentenhuis kreeg geld toegewezen om samen een leuke activiteit te organiseren. De meest grappige activiteit die wellness organiseert is de Pet-a-Pet-day. Ik voelde mij even terug een kleutertje toen men vertelde dat op die dag het personeel hun huisdieren hier op een grasveldje zet en wij ze mogen gaan aaien. Uit het ge-ooh en ge-aah uit de zaal toen bleek dat velen hun huisdier missen. Misschien kan Grijsje overkomen voor een dagje?

Wat ik verder geleerd heb is dat Indiaanse meisjes werkelijk niet stil kunnen zijn en kwetteren als kleine vogeltjes wat regelmatig voor de nodige hilariteit zorgt. Verder is het eten hier GREAT. Elke maaltijd kan men het volgende tafereel aanschouwen:

-I’m wondering what we’re eating. Let’s go and see.

-*stilte* *monden die openvallen*

-Waaaw. Oooow.

- *tijdens eten* It’s soooooooo good.

-There’s also dessert? What? Warm apple crumble with cream? I want to eat some more of these scampi cause it’s so tasty, but then I am full for dessert… *vertwijfelende blik* oh no, oh no, what should I do. God, help me… What? There are also fresh cookies??? Oh no, oh no. *neemt scampi, dessert en koekjes*

Rumor has it dat een van de koks hier in het Witte Huis gewerkt heeft. Ik geloof dat meteen.Een van de Europese meisjes heeft alvast een weegschaal gekocht en zal een soortement Weight Watchers organiseren en we zijn ook al fanatiek aan het joggen geslagen zodat we meer koekjes kunnen eten. Laten we hopen dat we geen gewichttoeslag moeten betalen wanneer we terugvliegen.

Andere weetjes:

- er is 1 jongen in onze AMS groep omdat men verplicht is om in de graduate school (master & doctoraatopleidingen) jongens toe te laten. Deze Spaanse jongen woont off-campus en voelt zich muy buen tussen alle meisjes.

- drinken onder de 21 is bij wet verboden maar de universiteit begrijpt dat dit niet wordt nageleefd (haast alle bachelorstudenten of undergraduates zijn onder 21) en legt eerder de nadruk op responsible drinking dan repressie wat er toe leidt dat er vrijwel geen problemen zijn op de campus met alcohol.

- het verschil tussen conditioner en shampoo is niet erg goed aangegeven op de flacons hier. Je raadt het al, ik heb mijn haar gewassen met conditioner en mijn haar was echt wel heel glanzend. Ironisch genoeg had ik de dag ervoor tegen sommigen gezegd dat mijn achternaam ‘vet’ betekent in het Nederlands.

- een poster van The Beatles hangt nu boven mijn bed en ik ben er zeker van dat ik very good zal slapen onder het goedkeurende oog van John, Paul, George & Ringo.

- ik heb een adres gekregen en zelfs een telefoonnummer met antwoordapparaat, het kan niet op hier.

- ik vergeet mijn fototoestel regelmatig boven te halen maar dit weekend volgt er een uitgebreidere fotoblog.

- in winkels hier zeggen ze have a good one als je vertrekt. Beetje zoals houdoe in Nederland.

Dus, ik zeg tegen jullie have a good one! Dank je voor het lezen van de blog & een heel fijn weekend in Belgium!

lise.

Pprrtrppttzzrrsstt, of het geluid van scrambled eggs & bacon in de morgen. Vanmorgen was ik al vroeg uit de veren en mijn gastvrouw in de B&B toverde meteen een uitgebreid ontbijt tevoorschijn. Daarna liet ze me met een klein prikkertje mijn woonplaats aanduiden op een gigantische wereldkaart. Hun gasten bleken van over de hele wereld te komen! Hierna snel de taxi in en dan SMITH!

De campus ligt gewoon in het stadscentrum van Northampton en je merkt dus niet echt waar Smith College stopt en waar het stadje begint. Dit is leuk omdat je zo toch ‘n beetje deel uitmaakt van het stadsleven hier. Aangekomen aan de check-in, kreeg ik m’n kamersleutel en een hoop informatie. Een tweedejaars bracht me tot op mijn kamer in Cutter House (en ja, iedereen hier vindt dat ook een rare naam!). Onderweg kwam ik een Parisienne tegen die ook deel uitmaakt van de American Studies Program (AMS) groep. De kamer bleek groot genoeg maar helaas nog kaal en een beetje, euh, muf, ruikend.  Na de lunch was het hoog tijd om eerst wat bankzaken te regelen downtown en dan naar de winkel om beddengoed te kopen en wat Febreze!

Tegen dat we op de bus naar Hampshire Mall zaten, was ons groepje meisjes al uitgebreid met een Zwitserse. Het bezoek aan Target - een combinatie van Delhaize en Ikea – was heel interessant. Het aanbod aan dingen om je college room mee te decoreren was immens zodat we eindeloos twijfelden over idiote dingen zoals kleerhangers. We waren al quasi uitgeput toen we de bedding department bereikten. We zochten – op z’n Europees – naar een donsdeken, donsovertrek, matrasovertrek. Dit bleek echter een hele uitdaging! Donsdekens bestaan hier amper, mensen slapen hier onder een deken. Dit klinkt erg simpel maar het duurde eeuwen eer we begrepen wat er in al de beddensets zat en vernamen dat er rond die op donsdekens lijkende dekens geen overtrek moest. De manier waarop Amerikaanse maten voor bedden ineen zitten is al helemaal onlogisch. Een gewoon eenpersoonsbed noemt bijvoorbeeld een twin. We hebben in elk geval erg veel lol gehad daar in die winkel en de werknemers hebben ook eens goed kunnen lachen met those crazy European gals.

Na het mall bezoekje kwamen we terug buiten met een zee aan plastic zakken. We beseften al snel dat het busje niet zo snel zou komen en dat we dan maar best een taxi belden. Taxi zou ook lang duren dus toen besloten we de Amerikaanse gastvrijheid eens echt te testen door mensen die uit de mall kwamen om een lift te vragen. Dus een lift voor drie meisjes met ongeveer 15 zakken. Guess what? De eerste man die we het vroegen, nam ons meteen mee. Afgezet voor de deur en meteen kennisgemaakt met zijn dochter, ook een Smithie.

Dan volgde een leuk diner, iedereen aan grote tafels zodat ik kennis kon maken met de andere international students. Ze komen van overal ter wereld en het zijn vooral eerstejaars. China is erg goed vertegenwoordigd en verrassend genoeg, ook veel Oost-Europeanen. Het AMS groepje is vrij klein en we wonen ook allemaal in hetzelfde huis, erg fijn want er is dus altijd iemand down the hall om langs te gaan. De meeste Amerikaanse studenten komen pas volgende week aan dus het is hier nog erg rustig. Het eten is ook erg goed. Veel verse groenten in de saladbar en ook gezonde warme maaltijden, niet elke dag frietjes hier. Alma, eat your heart out! Alhoewel er soms natuurlijk niets gaat boven een Alma videeke en frietjes, geniet er nog van Leuvenaartjes!

Na het avondeten heb ik mijn kamer in orde gebracht en uitgepakt en alles in de erg ruime kasten een plaatsje gegeven. Sanitair ook geinspecteerd en je hebt hier naast veel douches zelfs een paar badjes op de gang! Ondertussen hebben de geurstokjes ook hun werk gedaan en ruikt het hier lekker fris.

Nu maar m’n Amerikaans bedje in en morgen meer infosessies en hopelijk een uitgebreide campus tour, ik heb het mooie meer dat ze hier hebben, namelijk nog niet gezien! Ook een tripje naar een nog grotere (!) mall met de hele groep staat op het programma voor nog wat benodigheden, brand maar een kaarsje dat ik niet bezwijk onder het aanbod daar!

Rest me nog een ding te melden, vandaag ik join ik namelijk voorgangers zoals:

Julia Child (bekende kookboekenschrijfster)

Sylvia Plath (dichteres)

Christina Yang (fictief personage uit Grey’s Anatomy)

Emily Gilmore (de grootmoeder in de serie Gilmore Girls)

Barbara Bush (voormalige First Lady)

Nancy Reagan (” “)

Jackie Kennedy (” “)

& duizenden andere meisjes van overal ter wereld…

I’m a Smithie now!

Na een erg aangename vlucht – vrijwel geen turbulentie, een hele opluchting voor een angsthaas als ik – landde ik om 9pm plaatselijke tijd  - 6h vroeger dan in Belgie – op Boston Logan airport. De rij voor de paspoortcontrole was immens en het duurde dus een tijdje vooraleer ik officieel voet op Amerikaanse bodem kon zetten. Dan snel een taxi gevonden om naar mijn B&B te gaan. De Beech Tree Inn ligt in het Brookline stadsdeel en het was er erg aangenaam om toe te komen na de lange vlucht. Ik kon de blueberry buttermilk muffins die klaarstonden zeker gebruiken!

‘s Morgens volgde er een tiptop American breakfast met alle soorten zoet gebak die waarschijnlijk alleen al door er naar te kijken een hartaanval kunnen uitlokken. Wie mij goed kent, weet dus al dat ik een great time had tijdens dat ontbijt. Na het ontbijt ben ik snel Brookline gaan verkennen, klein stadsdeel maar gezellige hoofdstraat. Mijn eerste aankoop heb ik daar ook gedaan: een parapluutje! In Massachusetts regent het na een hete zomer sinds deze week ineens erg hard.. De Starbucks koffie erna ging er door al de regen en koude wind dus goed in.

‘s Middags moest ik om 1pm op het South Station staan voor de busrit van 150km naar Northampton, waar Smith College ligt. Ik had wel zin in wat avontuur dus nam ik de metro naar South Station in plaats van de taxi (elke dollar uitgespaard is een dollar meer voor Starbucks & muffins =). De wandeling naar het station met een trolley, een reistas, laptoptas en handtas was lichtjes challenging omdat ik door de regen en wind niet goed recht bleef staan onder dat gewicht. Gelukkig zijn er heel hulpvaardige Amerikaantjes die mij wat geholpen hebben bij het op – en afstappen van de metro en na enkele overstappen kwam ik heelhuids aan op het South Station. Daar snel lunchen bleek wel moeilijk want waar ga ik mijn hele inboedel dan laten? Ik was dus erg blij toen ik op de Peter Pan bus (ja, zo heette-ie echt) naar Northampton zat. Helaas regende het bijna de hele rit dus veel rond kunnen kijken heb ik niet.

Tegen dat ik in Northampton was, had ik onderweg al wat andere studenten van de andere univs in de Five College Area leren kennen. Eens in NoHo viel mijn mond open: het stadje is supermooi. Allemaal huizen die eruit zien als het spookhuis in Disneyland, maar dan hopelijk zonder de spoken. Mijn B&B ligt iets buiten de stad in het deel Florence. The Knoll B&B is een statige mansion met een immens grasveld, bijhorende oprijlaan en vlaggenstok. De uitbaters zijn erg lieve bejaarde mensen en het huis is een oase van rust.

Vanavond ging ik eten in de Miss Florence Diner. In dit retro restaurantje, kan je de typisch Amerikaanse diner dingen eten: hamburgers (met een echt stuk vlees, vers geroosterd broodje en veel groenten!), hot breakfast, pannekoeken, milkshakes, salads… Tijdens het eten stak ik een quarter in de jukebox die op mijn tafel stond en luisterde naar wat Johnny Cash, erg fijn. Na het eten terug naar de B&B waar ik nu dit zit te typen. Morgen wordt mijn eerste dag op Smith College, ik kan amper wachten!

Op de muur van de diner stond trouwens dit gezegde:

There are no strangers here, just friends you have yet to meet.

Wordt vervolgd!

xoxo

lise

It gives me great pleasure to inform you that you have been admitted to the Diploma in American Studies Program at Smith College for the academic year of 2010-2011.

Nadat ik dit las, volgde er een vreugdekreetje en some celebratory drinks. Sindsdien heb ik erg uitgekeken naar mijn vertrek. Soms wel met de nodige gemengde gevoelens, want hoe doe je dat, iedereen die je kent achterlaten en op je eentje opnieuw beginnen? Maar tegelijk ook: hoe fijn is het dat je zo’n kans krijgt en de uitdaging met jezelf kunt aangaan?

In elk geval, vanaf april zijn de voorbereidingen gestart! Eerst vliegtuigtickets boeken, visum in orde brengen, administratieve zaken regelen en dan concreter, inpakken en afscheid nemen van iedereen. Na een lang weekend op Pukkelpop met vrienden – de ideale afsluiter van onze Leuven jaartjes samen! – vertrok ik dan uiteindelijk op 23 augustus. Met een klein hartje zat ik in de auto naar Brussel-Zuid, het afscheid viel zwaar. Later die dag stapte ik in Parijs aan boord van het vliegtuig  naar Boston, op weg naar de andere kant van de oceaan.

Wat er hierna gebeurde? Dat lees je regelmatig op deze blog. Aarzel zeker niet om een reactie achter te laten!

Veel leesplezier & liefs,

Lise